19.30u en weeral op café

19.30u en weeral op café al 2 dagen op rij, geen internet thuis... Downloadlimiet overschreden... GRRR... Of hoe een mens internetverslaafd kan worden.

Hoewel, een verslaving of eerder een soort van frustratie. Ik denk het 2de: het is gewoon frustrerend dat internet er wel is maar gigantisch traag werkt. Ik heb geen geduld meer, ik ben gewoon dat bij een muisklik een nieuw scherm verschijnt. De mens wordt verwend door de als maar sneller wordende computers, betere verbindingen, alles moet sneller, beter,... Als ik bedenk dat tijdens mijn allereerste informaticales in het derde middelbaar, de computer moest opgestart worden met een floppy en er al een kwartier voorbij was voor je eindelijk het eerste commando kon intypen achter de ongeduldig oranje flikkerende Cprompt (C:\>)... De tijden zijn veranderd... Nu hebben we snelle, krachtige computers. 10 jaar geleden kon je indruk maken door op te scheppen over de clocksnelheid, nu is dat al lang achterhaald. En met de groter wordende snelheid van de computers is het geduld van de gebruikers afgenomen...

Hoe irriterend is het dan te moeten wachten tot de bewuste pagina is ingeladen.

Wachten op de homepage... Het lukt me niet meer. Neen, het is sneller even de circa 143m naar de 206 af te leggen, mijn laptop op de toog te plaatsen en mijn dagelijkse sites hier af te surfen met een koffie erbij...